قیصر نامه

نگاهی به سینمای مسعود کیمیایی

استاد مسعود کیمیایی از جمله فیلم ساز مولف و تاثیر گذار در سینمای ایران( چه در قبل از انقلاب و بعد از انقلاب) همیشه یک خط الگو را پیش گرفته و از آن تخطی نکرده است.

الگوی قهرمان پروری که در سینمای ایران کم رنگ شده و کمتر فیلمسازی به سراغ آن رفته است.

نگاه خاص او به قهرمان با ترکیب الگوهای سنتی و مدرنیسم، حفظ سنتها و نحوه ی دیالوگ نویسی همیشه آثارش را نسبت به بقیه ی فیلمسازان متفاوت ساخته است.

پس از ساخت فیلم قیصر ( ساخت ۱۳۴۶ ، نمایش ۱۳۴۸) و آثاری که در این ژانر ساخته شد به یک الگوی ثابت در سینما بدل شده است و آن را می توان از زوایای مختلف نقد و بررسی کرد.

اما نکته مهم که باید به آن اشاره کرد، اینکه نگاه استاد کیمیایی برای حفظ ارزش ها ، خانواده و غیره که در فیلم هایش است هیچ وقت تکراری نبوده و نیست.

ستیز برای زندگی و به اصطلاح ساده و عامیانه که حق گرفتنی است توسط قهرمان از دل خانواده ای از قشر ضعیف جامعه مثل شخصیت قیصر در فیلم قیصر برای انتقام گرفتن از قاتلین برادر و خواهر خود و شخصیت فضلی در فیلم خون شد که با برگشت خود سعی در حفظ خانه و اعضای خانواده در کنار هم دارد. گواه این است که چقدر خانه و خانواده ، رفاقت و امثالهم برای فیلمساز مهم و با ارزش است.

نگاه تِم قیصر وار یا بهتر بگویم قیصر نامه ای است که استاد مسعود کیمیایی در سینما خلق کرده می تواند فصل های جدیدی از قهرمان و قهرمان پروری در سینمای ایران داشته باشد.

عباس جوادی/ فیلمساز و منتقد.

+ نوشته شده در یکشنبه یکم آبان ۱۴۰۱ ساعت 0:4 توسط عباس جوادی  |